Umuda

Umuda

Neden vazgeçiyoruz ki hayallerimizden? Bir gün gerçekleşeceğine olan inancımız artık olmadığı için değil mi?

Ne de çabuk yorulduk biz, daha hayallerimize ulaşamadan, hayal kurmaktan yorulduğumuz gibi.

Varacağımız yere henüz ulaşmadan, yolda olmaktan yorulduğumuz gibi.

Daha tamamlamadan dünya sürgünümüzü, yaşamaktan yorulduğumuz gibi.

Her birimiz yoruldukça, umutlarımıza en çok vefasızlık eden korkularımız oluştu sonra. Umutlarımızı yarı yolda bırakan korkular…

Sonra mı? Sonra da ağlamalarımız oluştu, gülmekten korkutan.

Oysa biz daha çok, hayallerimize dokunurken yorulacaktık. Ulaştığımız mekana erişince yorulacaktık. Dünyada bocalamaktan değil, çabalamaktan yorulacaktık biz.

Harcadık şimdi bütün enerjimizi. Daha büyüyüp o derin sorumluluklar alamadan harcadık yaşam enerjimizi. Haydi, vakit geçiyor şimdi. Zamanımızsa hiç kalmadı. Şimdi toparlanma zamanı, şimdi kaybolan umutlara meftun olmayı öğrenme zamanı zaman.

0 YORUMLAR

    Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...
YORUM YAZ