Temaşa

Temaşa

Pası dökülüyor hayatın nemlenmiş gökyüzünden. Duvarları küflenmiş ciğerler kömür misali. Bir derdi var gökyüzünün belli yok o eski hali.Mısralar dolanıyor dilimde:

-Yıldız dolmuş gökyüzü ay aydın. Avutulmuş çocuklar çoktan sustu bir ben kaldım tenhasında gecenin…

İnsanı nemli duvarlar büyütüyor, acının yağında kavruluyoruz. Şairin:*

“Kavgaları birikiyor insanın, Her uzvundan ayrı ayrı taşıyor acısı zamanla” dediği yerdeyim. Bırakın gök gürlemişken döksün eteğindeki taşı. Karanlıklar ersin aydınlığa. Nasıl filizlenmeden kurumuyor yaprak, güneşte doğmadan batmıyor. Her sabah nasıl buluyorsa geceyi, öyle bulur karanlık da güneşi.

Bazen tutup kendimi zaman hiç ilerlemiyormuşçasına sabitliyorum. Tüm dünyadan uzaklaştırıyorum ruhumu. Tıpkı şu an olduğu gibi… Penceremde cırcır böceklerinin sesleri yükseliyor. Her zaman tabiata âşık bir insan oldum, ömrüme buğday sarısı bir şehir düşmüş olsa bile; ama biliyorum bir gün sonsuz bir yeşilin ve mavinin ortasında muazzam manzarama nazır gürleyen gökyüzünü dinleyeceğim. Biliyorum, çünkü nasıl filizlenmeden sararmıyorsa yaprak, dökülmeden de tekrar filizlenmiyor. Bu dünya girdap gerçekten. Ben o girdabın ta kendisi oluyorum bazen. Hatta gökyüzü gibi, yıldız gibi bulut gibi hissettiğim anlarda oluyor. En çok kendim değilken buluyorum kendimi. Her şeye rağmen, bu olağanüstü dünyanın koynunda olmak çok güzel. İnsanın kendinden dahi kaçmak istediği zamanlar oluyor, kimse arayıp da bulamasın istiyor. Öyle zamanlar için seyredeceğiniz manzaranız olsun. Bilmem ne durultur suyunuzu; ama şu koca dünyada kendi yamacınız olsun. Yamaç dedimse bir insandan da bahsetmedim. Bu koca evrende elbette seyredilmesi gereken insandan daha muazzam şeyler vardır. Ben kendime bir manzara bulmakla kalmadım o manzaranın ta kendisi olmaya karar verdim. Seyre dalacağınız muazzam bir manzara bulmanız dileğiyle.

 

Dipnot: *Adil Erdem Bayazıt

0 YORUMLAR

    Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...
YORUM YAZ