Gölgemi Aradım Karanlıkta

Gölgemi Aradım Karanlıkta

Eğildim gölgemi aradım karanlıkta.

Görenler deli diyorlardı bana.

Alnımın yazısında kirleniyordu gündüzler.

Sönüyordu her gece lambaları bu şehrin.

Bir kaçak gibi naralarıyla uyandırıyordu,

Şahlandırıyordu zamanı, divanesi bu evin.

Durmasını hiç beceremiyordu,

Çöküyordu tavanları zihnimin.

Devriliyordu çiçekler,

Ayaklanıyordu koca şehir.

Kızgındı ve ağlıyordu çocuklar,

Annelerinin yamacında.

Ve dağ oluyordu sevda.

Koca bir dağ…

Tırmanıyordu insanlık üst üste…

Ayaklar altında kalırken yaşlılar,

Hızından çabuk yoruluyordu gençler.

Tüm şehir sağda bir yol tutturmuş ilerlerken

Bir ben kalıyordum sol yanımda

Dağın eteklerinde, türkülerin başucunda…

Şehre inat, bir ben kalıyordum sessiz,

Bir ben sakin…

Bir ben izliyordum olanı biteni…

Ve başlıyordu kavgam oracıkta…

İşte zihnim ve içindeki dünya…

0 YORUMLAR

    Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...
YORUM YAZ