Baharı Arıyor Dünya

Baharı Arıyor Dünya

Yaşamak, ölmekten daha fazla korkutuyor.

Büyüyen dünyada küçücük kalan çocuk kalbimiz, başa çıkamıyor birçok şeyle.

Baştan ayağa bir düzenbazlık içerisinde ilerliyor saatler.

Gülmelere ramak kala vuruluyor alnından, yazgımız.

Göğsümüzü kimlere siper edelim?

Canımızı kimlere emanet…?

Bir çemberde kıskaca alınan insanlık, yine insanın elinden alıyor nasibini.

Hoş…

Yine insanın elinde arıyor nasibini!

 

Sabaha hangi ateş çemberinde yanarak uyanacağımızı kestiremiyoruz artık.

Akşama hangi sayıda düğüm olup, dünyanın hangi sürprizinde çözüleceğimizi bilmiyoruz.

Dönüyoruz…

Dünyadan daha hızlı şekilde dönen, şu bizim başımız…

 

Geçmişi seyrederken çıkıyor karşıma bir bir;

İnkârımız, doymayan ruhumuz ve göklerdeki başımız…

Derin nefes alışla büküyorum boynumu,

Yüzümde utangaç bir ifade…

Ruhuma dokunuyor derin bir ses:

“İşte!” diyor;

“Bu ilk adım,

İlk nefes…”

 

Ruhumda hissediyorum teselliyi.

Seviyorum içimdeki bilmediğim Gizliyi.

Şikâyetimde düğümlenirken hıçkırıklar,

Adınla doğuyor uzaklardan umut pınarı.

Sen varken, unutmak yakışır mı bize baharı?

 

“İlâhî!”

İzin ver, toparlansın bedenimiz.

İzin ver, yeniden doğsun güneşimiz.

Sendedir merhametin en kavi nefesi.

Seni kucaklar nice masumun sesi.

Layık mıyız bilinmez ama;

Rahmetinde arıyoruz müjdeyi!”

0 YORUMLAR

    Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...
YORUM YAZ