Ayazda Kalan Bülbül

Ayazda Kalan Bülbül

Yaktım bu kentin sesli kalışlarını

Sonsuzluğa hapsettim zamansızlığı

Ayazda kalan bülbülün bakışlarını

Görmemek içindi gülün arsızlığı

 

Ağıtlar yaktı sayfalarca bir çiçek

Yapraklarından döküldü intizar

Değdi kalbine, dedi “elbet geçecek”

Sonra esti geçti ümidimden, rüzgâr

 

Gülmemek için kondu gamzeme har

Sükûtu içtikçe haykırışları kanar

Ağlamıyordu gözlerinden süzülen yâr

Kalmak istedikçe gidişleri yanar

 

Zamanın ucundan okunur mektup

Selamsız kalırsa yutkunur heceler

Tümceleri mısrasında gizlice uyutup

Saatlerin ardından koşar geceler          

0 YORUMLAR

    Bu KONUYA henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz...
YORUM YAZ